„Władcy Wszechświata” to powrót do czasów dzieciństwa. Warto było czekać 40 lat

Przez prawie cztery dekady Hollywood traktowało He-Mana jak kłopotliwego krewnego, o którym lepiej nie mówić przy stole. Travis Knight właśnie udowodnił, że to był błąd.

Mam wobec tej historii absolutnie nieobiektywny stosunek i nie zamierzam tego ukrywać. He-Man był częścią mojego dzieciństwa w sposób, który trudno wytłumaczyć komuś, kto nie przyklejał się do telewizora w sobotnie poranki.

Książę Adam, Zamek Grayskull, Eternia, Man-at-Arms, Szkieletor z tą nieodłączną, przeraźliwą chryją w głosie. To nie były dla mnie tylko plastikowe figurki, a cały mitologiczny kosmos, tak samo poważny, jak Śródziemie czy „odległa galaktyka”.

I właśnie dlatego katastrofa z 1987 r. bolała tak szczególnie. Film z Dolphem Lundgrenem był produkcją, przy której nawet jako dziecko czułem, że coś tu nie wyszło – akcja rozgrywała się głównie na Ziemi, budżet wyparował gdzieś przed zdjęciami, a Eternia wyglądała jak magazyn w New Jersey.

Film zarobił nędzne 17 mln dol. i przez blisko cztery dekady zamroził całe uniwersum. Podczas gdy Marvel budował swoje imperium, a nawet Barbie doczekała się błyskotliwej, wielomilionowej ekranizacji, He-Man siedział cicho na półce i zbierał kurz. Jak porzucona zabawka.

Dlatego, wchodząc na salę kinową, byłem pełen radości zmieszanej z niepokojem. Bałem się jednego: że Hollywood znowu skrzywdzi coś, co jest dla mnie ważne. Że będzie mdłe, że będzie się wstydzić własnego materiału źródłowego, że zamiast Eterni dostanę kolejny generyczny blockbuster z superbohaterem w centrum. Na szczęście się myliłem.

He-Man to nie tylko zabawka z dzieciństwa

Travis Knight to człowiek, który już raz udowodnił, że potrafi z miłością obchodzić się z popkulturowym materiałem pozornie skazanym na śmieszność – jego „Bumblebee” był jedynym naprawdę dobrym filmem rozrywkowym. Tutaj robi coś podobnego, ale idzie o krok dalej.

Knight rozumie fundamentalną prawdę o He-Manie: że ta historia nigdy nie miała być serio – ale to nie znaczy, że nie może być szczera.

Jego „Władcy Wszechświata” to film świadomie osadzony w estetyce lat 80., w całej jej kampowej glorii. Eternia wygląda jak przepięknie rozbudowany plac zabaw – kolorowa, przesadzona, z laserami obok mówiących tygrysów i zamkami obok kosmicznych statków.

Kostiumy są wierne oryginałowi do stopnia, który momentami wyciska łzy z oczu – tak, He-Man biega w skórzanych spodenkach i uprzęży, i film ani przez chwilę się z tego nie śmieje. Przyjmuje to za aksjomat swojego świata. Ścieżka dźwiękowa, gitarowo-rockowa, pulsuje energią – jest nawet miejsce dla klasycznego kawałka Queen, który sprawia, że chce się wstać z fotela.

Skojarzenia z „Flashem Gordonem” z 1980 r. są nieuniknione i bardzo na miejscu – to ten sam stosunek do własnej absurdalności: pełna powaga wobec świata, który z zewnątrz wygląda jak szaleństwo.

Knight nie ironizuje, nie przymyka oka zbyt często, nie robi z widzów głupców. Ufa, że sala kinowa wypełniona jest ludźmi, którzy (jak ja) mają w sobie kawałek dziecka bawiącego się plastikowym mieczem – i do tego dziecka mówi wprost.

Galitzine, Mendes, Elba – trójkąt, który trzyma władzę

Nicholas Galitzine jako książę Adam to obsada, która mnie początkowo zastanawiała. Kojarzyłem go z ról romantycznych – lekkich, eleganckich, trochę nieprzystępnych. Ale na ekranie działa fenomenalnie.

Jego Adam to ktoś, kto przez 15 lat żył na Ziemi jako szary człowiek z działu HR, próbując zapomnieć o tym, że jest synem króla z innej planety. Galitzine gra tę zagubioną dwoistość z rozbrajającym wdziękiem – jest jednocześnie roztrzepany i wiarygodny, za duży na swój własny świat i za mały na świat, do którego należy.

Kiedy w końcu wznosi miecz i wypowiada „te słowa” – te konkretne słowa – cała sala wstrzymała oddech. Czułem to. I nie wstydzę się powiedzieć, że obudziło to we mnie dziecko, które wydawało się już na zawsze stracone.

Camila Mendes jako Teela to jedna z przyjemniejszych niespodzianek obsadowych roku. Mogła zagrać rolę twardej wojowniczki z tektury – zamiast tego gra kobietę, która kocha Adama od dzieciństwa, jest na niego wściekła za to, że zniknął, i jednocześnie nie potrafi go nie ratować.

Jej chemia z Galitzinem jest na tyle naturalna, że ich sceny razem należą do emocjonalnych centrów całego filmu.

Idris Elba jako Man-at-Arms robi to, co Idris Elba zawsze robi: wchodzi do kadru i natychmiast staje się „szefem”. Jego Duncan to postać z przeszłością, z poczuciem winy, z ciężarem – i Elba niesie to wszystko z klasą, która sprawia, że nawet w środku kosmicznej szarady wierzysz w każde jego słowo. Mam nadzieję, że dostanie jeszcze więcej czasu w tym uniwersum.

Jared Leto jako Szkieletor – triumf, którego się nie spodziewałem

Muszę to powiedzieć głośno, bo przez długi czas byłem sceptyczny: Jared Leto jako Szkieletor to jedna z najlepszych decyzji obsadowych roku. Kiedy ogłoszono casting, Internet podzielił się na dwa obozy. Pamiętam, że sam kręciłem głową z niedowierzaniem. Leto ma reputację aktora, który potrafi być równie irytujący co genialny, a jego historia z wielkimi popkulturowymi rolami jest nierówna.

Ale tutaj – tutaj jest po prostu doskonały. Jego Szkieletor ma w sobie coś z Tima Curry’ego w „Legendzie”: jest jednocześnie groteskowy, przerażający i nieodparcie teatralny. Scena, w której Szkieletor wchodzi do głowy Adama i zamienia jego wspomnienia w osobliwy spektakl, to czyste szaleństwo kina rozrywkowego. Trzeba to zobaczyć, żeby zrozumieć, jak daleko Leto był gotów się posunąć. I jak bardzo mu to wyszło.

Nie bez znaczenia jest też cameo Dolpha Lundgrena, który pojawia się jako zwykły facet na siłowni i rzuca Adamowi kilka rad życiowych. To jeden z tych momentów, gdy film puszcza oko do widza z idealną dawką czułości – bez drwiny, za to z prawdziwym ciepłem wobec historii, która przechodziła przez ręce wielu ludzi.

Mam nadzieję, że to dopiero początek

Byłbym nieuczciwy, gdybym powiedział, że film jest bez skazy. 140 minut to o jakieś 20 minut za dużo – kilka wątków pobocznych woła o cięcie montażowe, a efekty komputerowe w paru scenach nie trzymają poziomu. Szkieletor też miejscami traci na wyrazistości przez CGI, które odbiera mu możliwość grania twarzą.

Scenariusz balansuje między wielką przygodą a komedią i nie zawsze trafia w punkt – bywa, że żart staje w miejscu, gdzie powinna stać scena emocjonalna, i odwrotnie. Film chce być jednocześnie kinem familijnym, nostalgicznym hołdem i komentarzem na temat tego, czym jest prawdziwa siła – i nie zawsze udaje mu się wszystkie te ambicje pogodzić.

Ale – i to jest ważne – te wady nie przeszkadzają. Bo „Władcy Wszechświata” mają coś, czego brakowało połowie ubiegłorocznych blockbusterów: autentyczny entuzjazm. To film nakręcony przez kogoś, kto naprawdę chciał go nakręcić, dla widzów, którzy naprawdę chcieli go zobaczyć. I to czuć w każdej scenie.

Wyszedłem z kina z przekonaniem, że właśnie oglądałem coś ważnego – nie dlatego, że to arcydzieło, ale dlatego, że to obietnica. Eternia jest ogromnym, bogatym światem, który ledwo zarysowuje się w tym pierwszym filmie. Są postacie, które chcę zobaczyć rozwinięte. Są zakątki tego uniwersum, które wołają o eksplorację.

Liczę, że Amazon MGM potraktuje to jako fundament – tak jak „Iron Man” zapowiadał coś większego, tak „Władcy Wszechświata” będą kamieniem węgielnym nowego i fajnego popkulturowego świata.

To również warto przeczytać!

Zachęcam do zerknięcia na wpis o tym, kiedy do cholery zobaczymy nowego Bonda i polecam lekturę felietonu, w którym stawiam tezę, że superbohater nie musi za każdym razem ratować świata w blasku fleszy.

Więcej moich wpisów znajdziesz w sekcji maniaKalnych felietonów o filmach i serialach.