Zapłaciłem za film, który widziałem już wiele razy. I było warto

W ostatnim tygodniu dwa razy poszedłem do kina na filmy, przy których praktycznie nie było szans, żebym został czymkolwiek zaskoczony. Czy faktycznie było warto?

Najpierw był minimaraton dwóch ostatnich części Harry’ego Pottera, a później „Asterix i Obelix: Misja Kleopatra”. Obie produkcje oglądałem wcześniej wielokrotnie, a sporą część scen i dialogów znam na pamięć.

Mimo tego na oba seanse poszedłem z dużą ochotą i w obu przypadkach bawiłem się bardzo dobrze. Co więcej, oglądanie filmu, którego fabułę już znam, okazało się trochę innym doświadczeniem niż zwykły powrót do niego na kanapie.

Nie szedłem przecież sprawdzić, czy film będzie dobry, bo wiedziałem, że mi się podoba. Odpadała więc cała niepewność związana z premierą i zastanawianie się, czy po dwóch godzinach nie będę żałował kupionego biletu.

Skoro wiem, co się wydarzy, to właściwie, za co płacę?

Najprostsza odpowiedź to oczywiście duży ekran i kinowe nagłośnienie. W domu można mieć dobry telewizor i świetne głośniki, ale seans kinowy to zupełnie inne wrażenia. Po tych dwóch wizytach doszedłem do wniosku, że płacę również za spokój.

W domu bardzo łatwo się rozproszyć. Telefon leży obok, można sprawdzić wiadomość, zatrzymać film, wstać po jedzenie albo zająć się czymś innym. Przy produkcji, którą znamy już dobrze, pokusa jest jeszcze większa, bo przecież wiemy, co się za chwilę wydarzy.

Czy „Stranger Things” naprawdę potrzebuje własnego uniwersum?

W kinie siadasz, gasną światła i przez kilka godzin oglądasz. Uwaga działa zupełnie inaczej, bo odpada większość rzeczy, które normalnie odciągają mnie od ekranu.

Znajomość filmu wcale nie musi odbierać przyjemności

Brak zaskoczenia wcale nie oznacza, że kolejny seans będzie gorszy. W moim przypadku było wręcz odwrotnie, bo kiedy nie musiałem już śledzić fabuły i zastanawiać się, co wydarzy się dalej, zacząłem zwracać uwagę na zupełnie inne rzeczy.

Przy Harrym Potterze znacznie bardziej interesowały mnie, chociażby różnice względem książek. Akurat jestem świeżo po przeczytaniu połowy „Insygniów Śmierci”, więc miałem bardzo dobre porównanie i łatwiej było mi wychwycić elementy, które film zmienił albo pominął.

Z kolei przy „Misji Kleopatra” mocniej zwróciłem uwagę na dubbing i liczne żarty. Film znałem, ale część tekstów i nawiązań odebrałem trochę inaczej niż wcześniej.

Szybko okazało się też, że nie pamiętam tych filmów aż tak dobrze, jak mi się wydawało. Najważniejsze sceny czy najbardziej znane dialogi nadal miałem w głowie, ale między nimi znajdowało się sporo momentów, które przez lata zdążyły mi zwyczajnie wypaść z pamięci.

Wiele fragmentów znałem też bardziej z krótkich filmików, memów czy pojedynczych kadrów niż z regularnego oglądania całej produkcji. Pełny seans pozwolił więc odświeżyć pamięć i przypomnieć sobie, co właściwie znajdowało się pomiędzy tymi najbardziej charakterystycznymi scenami.

I chyba właśnie dlatego ponowne oglądanie nie musi być tylko odtwarzaniem filmu, który znamy. Historia pozostaje ta sama, ale za każdym razem możemy skupić się na czymś trochę innym.

Ten thriller podbił Netflixa. Robert De Niro w roli głównej!

Najdziwniejszą rzeczą ponownego oglądania filmu jest to, że czasem czekałem na sceny, które znam. Przy Harrym Potterze czekałem między innymi na charakterystyczny śmiech Voldemorta. Przy „Misji Kleopatra” na scenę ze skrybą i walkę z piratami.

No dobrze, ale czy to jednak nie jest marnowanie pieniędzy?

Zacząłem się zastanawiać, czy właściwie nie zmarnowałem pieniędzy. Oczywiście mogłem obejrzeć oba filmy w domu. Nie płaciłem za poznanie nowej historii ani za dostęp do czegoś, czego wcześniej nie widziałem. Płaciłem za konkretny sposób oglądania filmu, którego na co dzień nie mam.

Do tego takie wznowienia nie zdarzają się cały czas. Film mogę uruchomić w domu praktycznie wtedy, kiedy mam na to ochotę, ale możliwość zobaczenia go ponownie w kinie pojawia się znacznie rzadziej. Dlatego nie mam poczucia, że zmarnowałem pieniądze. Duży ekran, lepsze skupienie, wspólny seans z bliską mi osobą i zwykła frajda wystarczyły, żebym nie żałował wydanych pieniędzy.

Źródło: opracowanie własne