Bond. James Bond. Ale kiedy, do cholery?

Siedzimy już pięć lat z obietnicą „James Bond powróci” i nic. Nie wraca. Żadnego aktora, żadnej daty, żadnego zwiastuna. Tylko korporacyjne komunikaty prasowe i cierpliwe kiwanie głową ludzi z Amazonu. W tym czasie zdążyliśmy przeżyć pandemię, kilka wojen, trzy sezony „Białego Lotosu” i co najmniej dwa przełomy w sztucznej inteligencji. Bond tymczasem wciąż poprawia mankiety smokingu i czeka na sygnał od Q.

Zacznijmy od tego, co wszyscy wiemy, ale rzadko mówimy głośno: „Nie czas umierać” nie było filmem, który rozpalał wyobraźnię. Był dobry. Miejscami nawet bardzo dobry. Przede wszystkim był jednak pożegnalny.

Craig żegnał się z rolą od przynajmniej dwóch filmów, a kiedy w końcu odszedł, zrobił to z klasą, zostawiając serię w stanie zawieszenia, który trwa do dziś. Na napisach końcowych pojawił się napis „James Bond powróci” – tradycja sięgająca „Dr. No” – i wszyscy pokiwali głowami. Jasne. Powróci. Tylko kiedy?

8 miliardów dolarów – i co z tego?

W 2022 r. Amazon kupił MGM za ponad 8,5 mld dol. Bond był perłą w koronie tej transakcji – marką wartą fortunę, symbolem kina rozrywkowego przez ponad 60 lat, żywym pomnikiem Iana Fleminga. Bezos i spółka musieli zacierać ręce. Własny Bond, własna licencja na zabijanie konkurencji. Co mogło pójść nie tak?

Prawie wszystko. Bo Bond nie był do końca ich. Prawa do kreatywnej kontroli nad serią przez dekady trzymała żelazną ręką Barbara Broccoli – córka Alberta Broccoli, producenta, który w 1962 r. wypuścił na świat Connery’ego w roli agenta 007. Rodzina Broccoli traktowała Bonda jak koronne srebra i nie zamierzała oddać ich bez walki.

Przez kilka lat Amazon i Broccoli grali w korporacyjnego pokera, a ich relacje opisywano w prasie z anglosaską powściągliwością jako „napięte”. Mniej powściągliwe źródła donosiły, że Broccoli miała określać szefów Amazonu słowami, których nie wydrukuje nawet brukowiec. Twarde negocjacje, mówiąc delikatnie.

Przełom nastąpił w lutym 2025 r., gdy Amazon MGM oficjalnie przejął pełną kontrolę twórczą nad serią, wypłacając Broccoli i Wilsonowi – według doniesień – miliard dolarów. Tyle kosztowała prawdziwa licencja na zabijanie. A potem machineria zaczęła się kręcić. Tylko że, jak każda porządna brytyjska instytucja, wolno.

Ekipa marzeń i plany na 2029 r.

Kiedy w czerwcu 2025 r. ogłoszono, że Bonda wyreżyseruje Denis Villeneuve, Internet przez chwilę zapomniał o wszystkim innym. I trudno się dziwić – to wybór, który mówi wprost: nie chcemy kolejnego sprawnego widowiska szpiegowskiego, chcemy wydarzenia.

Villeneuve to człowiek, który zrobił „Diunę” tak, że widzowie siedzieli w ciszy przez 2,5 godziny i nie sprawdzali telefonów. Jeśli on bierze się za Bonda, to znaczy, że Amazon celuje bardzo wysoko.

Do kompletu doszedł Steven Knight – twórca „Peaky Blinders”, jeden z najlepszych scenarzystów pracujących dziś w Europie. Producenci to Amy Pascal, która zna serię od podszewki, bo pracowała przy Bondach Craiga, i David Heyman, który zarządzał „Harrym Potterem” przez dekadę i wie, jak nie zabić kultowej marki komercjalnym naddatkiem. Na papierze brzmi to niemal zbyt dobrze.

Problem polega na tym, że Villeneuve jest teraz zajęty „Diuną 3”, która wchodzi do kin w grudniu 2026 r. Dopóki nie skończy promować pustyni Arrakis, nie zasiądzie poważnie do pracy nad londyńskim szpiegiem.

Casting? Dopiero po scenariuszu. Zdjęcia? Nie wcześniej niż w 2027 r. Premiera? Najbardziej optymistyczne szacunki mówią o 2028 r., bardziej realistyczne – o 2029 r. Między Craigiem a nowym Bondem może minąć niemal dekada.

Powtórzyć sukces „GoldenEye”

Tu jest właśnie ten moment, gdy pesymiści powinni odetchnąć. Bo historia serii mówi jedno: każda duża przerwa między Bondami kończyła się triumfem. „Licencja na zabijanie” Daltona z 1989 r. była przyzwoita, ale „GoldenEye” z 1995 r. – po sześciu latach ciszy – był rewolucją. Brosnan zredefiniował całą serię.

Cztery lata po nieznośnym „Śmierć nadejdzie jutro” przyszedł Craig w „Casino Royale” i udowodnił, że Bond może być poważny, psychologicznie wiarygodny i do bólu ludzki. Za każdym razem, gdy seria gasła, wracała mocniejsza.

Tym razem ciągnie za sobą jeszcze jeden bagaż – niepewność rynku. Wielkie blockbustery po pandemii przestały działać jak kiedyś. „Indiana Jones” stracił przy ostatnim filmie ponad 140 mln dol. „Mission: Impossible” i „Gwiezdne wojny” wielu rozczarowały. Nawet „Nie czas umierać”, choć zarobił 774 mln dol., wypadł blado przy miliardowym „Skyfall” z 2012 r.

Amazon to widzi i wie, że musi postawić na pewniaka – albo nie stawiać wcale.

Kto zagra Bonda? Wszyscy wiedzą, nikt nie wie

Obsada nowego Bonda to największa niewiadoma i jednocześnie najlepiej strzeżona tajemnica branży. W ciągu ostatnich kilku lat media oficjalnie „ujawniły” przyszłego Bonda przynajmniej 10 razy.

Aaron Taylor-Johnson miał już jakoby kontrakt w kieszeni. Henry Cavill był typowany z taką pewnością, jakby przymierzał już smoking. Josh O’Connor spokojnie powiedział na Sundance, że jeśli jest Bondem, to nikt mu o tym nie powiedział – co elegancko wybiło z rytmu całe galerie plotek.

Dziś w obiegu krążą przede wszystkim trzy nazwiska: Jacob Elordi, Callum Turner i Harris Dickinson. Wszyscy młodzi, wszyscy brytyjscy, wszyscy mają w sobie tę nutkę chłodnej nieprzystępności, która czyni Bonda Bondem.

Żadne ogłoszenie jednak nie nadeszło i – co ważne – Amazon wyraźnie nie zamierza niczego ogłaszać, dopóki scenariusz nie będzie gotowy. To mądre. Bond musi być pomysłem, nie twarzą przyklejoną do gotowego produktu.

Bond wraca – tylko nie do kina

Jest w tym wszystkim coś rozkosznie przewrotnego. Zanim Bond trafi na wielki ekran, trafia na konsole. 27 maja 2026 r. ukazuje się „007 First Light” – pierwsza duża gra o Jamesie Bondzie od 14 lat, zrobiona przez IO Interactive, czyli twórców serii „Hitman”.

To nie przypadkowy wybór studia. Agent 47 przez lata był Bondem w przebraniu – ten sam smoking, te same egzotyczne lokacje, ta sama filozofia cichego eliminowania problemów.

Gra opowiada historię 26-letniego Jamesa Bonda, który dopiero zaczyna karierę w MI6 i musi sobie zasłużyć na legendarny numer. Origin story – trochę jak „Casino Royale”, tylko że zamiast Daniela Craiga mamy Patricka Gibsona, a zamiast weneckiego kanału mamy Grand Carpathian Hotel w słowackich Tatrach.

W obsadzie pojawia się Gemma Chan jako ekspertka od teorii gier, Lennie James jako mentor Bonda i – najlepszy casting od lat – Lenny Kravitz jako główny złoczyńca. Gdyby ktoś napisał fanfika o idealnym współczesnym Bondzie, wyszłoby coś takiego.

Motyw muzyczny napisała Lana Del Rey – artystka, która już raz próbowała wedrzeć się do świata Bonda ze swoim „24” skomponowanym do „Spectre”, ale odrzuconym na rzecz Sama Smitha. Tym razem dostała zielone światło, a przy produkcji stanął David Arnold, wieloletni kompozytor muzyki filmowej do serii. Domknięcie kręgu z nawiązką.

Recenzenci, którzy już grali w „First Light”, mówią o niej jako o poważnym kandydacie do gry roku. A to nie jest tytuł rzucany na wiatr – rok 2026 jest naprawdę bogaty w duże tytuły.

Jeśli IO Interactive rzeczywiście dowiozło obietnicę, Bond zrobi swój comeback nie na czerwonym dywanie, ale w salonach i przed monitorami. I może właśnie tak powinno być – z klasą, bez fanfar. Żeby wielkie wejście zostało na kino.

Bardzo spóźnione martini

Na CinemaCon szefowa Amazon MGM Courtenay Valenti powiedziała z mównicy, że „to marzenie życia”, żeby dostarczyć widzom „nowy rozdział” Bonda. Że robią to „z troską i głębokim szacunkiem”.

To brzmiało jak przemówienie kogoś, kto wie, że trzyma w rękach coś wartościowego i bardzo boi się upuścić. Co jest właściwie dobrą wiadomością. Gorsze byłoby, gdyby mówili: robimy to szybko, sprawnie i z myślą o kolejnych częściach.

Villeneuve + Knight + Pascal to nie jest ekipa do „szybko i sprawnie”. To ekipa do czegoś, o czym będziemy rozmawiać za dekadę.

Pytanie tylko, czy widz – który w międzyczasie przerobił wszystkich Wicków, wszystkich Cruise’ów i zachwyca się Reacherem Alana Ritchsona – będzie miał jeszcze cierpliwość, żeby usiąść w fotelu i dać się zaskoczyć?

Stawiam, że tak. Bond jest mitem. I właśnie dlatego możemy czekać jeszcze rok, dwa, trzy – bo kiedy w końcu wejdzie przez te drzwi, wszyscy wstaniemy. Tak, jak zawsze.

To również warto przeczytać!

Zachęcam do zerknięcia na wpis o tym, dlaczego nagle całe Hollywood robi się małe i polecam lekturę felietonu, w którym stawiam tezę, że „Wskrzeszenie” Vala Kilmera to dopiero początek.

Więcej moich wpisów znajdziesz w sekcji maniaKalnych felietonów o filmach i serialach.