Po finale z drwalem miałem dość. Dexter: Zmartwychwstanie przywrócił miłość do tego serialu

Przed 2. sezonem Dexter: Zmartwychwstanie wracam do serialu, który mnie zachwycił, zawiódł i po latach odzyskał moje zaufanie.

Dextera oglądałem razem z ówczesną narzeczoną. Serial miał lepsze i gorsze momenty, ale co do dwóch rzeczy byliśmy zgodni. Historia Rzeźnika z Zatoki była bardzo dobrze napisana i angażująca. A sezon z Trójkowym zabójcą, w którego wcielił się John Lithgow, to po prostu majstersztyk.

Właśnie dlatego zakończenie oryginalnej serii tak mocno nas zawiodło. I właśnie dlatego dziś, przed drugim sezonem Dexter: Zmartwychwstanie, zadaję sobie pytanie, które brzmi trochę jak przyznanie się do słabość. Dlaczego po finale, który tak bardzo mnie rozczarował, wciąż czekam na kolejne powroty Dextera?

Rzeźnik z Zatoki, czyli polowanie na samego siebie

Historia Rzeźnika z Zatoki to drugi sezon oryginału, w którym na dnie zatoki odnaleziono szczątki ofiar Dextera. Bohater, który do tej pory był myśliwym, nagle musiał patrzeć, jak cała policja Miami poluje na niego samego, a on pracuje w tym samym budynku co ścigający. To był pomysł, który zamienił serial o seryjnym mordercy w thriller o ciągle zaciskającej się pętli.

Dziś widzę w tym sezonie coś, co później zbyt rzadko udawało się powtórzyć. Napięcie nie brało się z kolejnego przeciwnika, tylko z pytania, czy Dexter zdoła ukryć się przed własnym życiem.

Arthur Mitchell i finał, którego się nie zapomina

Czwarty sezon dał Dexterowi przeciwnika, który był jego krzywym odbiciem. Arthur Mitchell grany przez Johna Lithgowa był przykładnym mężem, ojcem i szanowanym członkiem społeczności, a jednocześnie od lat zabijał według powtarzalnego rytuału.

Jego schemat obejmował trzy charakterystyczne morderstwa, poprzedzone porwaniem i zabiciem dziesięcioletniego chłopca. Dexter, który sam próbował pogodzić rodzinę z nocnym życiem, mógł w nim zobaczyć siebie za kilkanaście lat.

fot. Paramount+

Zakończenie, w którym Dexter znajduje Ritę martwą w wannie, a obok niej małego Harrisona we krwi, zamknęło sezon, który oboje uważaliśmy za majstersztyk. To jeden z tych finałów, po których serial przestaje być rozrywką na wieczór i zaczyna boleć.

Policzek wymierzony w fanów

Kiedy w 2013 roku Dexter dobiegł końca, byliśmy trochę zawiedzeni, a trochę załamani. Uśmiercenie Debry było ciosem, a widok Dextera, który upozorował własną śmierć i zaszył się w lesie jako drwal, odebrałem jak policzek wymierzony w fanów. Po ośmiu sezonach to nie wyglądało na zakończenie, tylko na ucieczkę.

Wiem, że nie wszyscy widzowie odebrali ten finał tak samo, a niektórzy bronią go do dziś. Dla mnie był jednak zdradą bohatera, z którym spędziłem kawał czasu. Z dzisiejszej perspektywy ten finał okazał się jednak również furtką do kolejnej historii. Dexter przecież nie zginął, więc mógł kiedyś wrócić.

fot. Paramount+

Syn, który męczył, i kodeks, który kiełkował

Pierwszym powrotem był Dexter: New Blood. Uważam go za całkiem ciekawe rozwinięcie historii głównego bohatera, ale mam z tym serialem trochę problem, bo postać Harrisona była dla mnie męcząca. Powrót, który miał naprawić rozczarowanie, przyniósł nowe źródło irytacji i to jest uczciwa cena takich powrotów: każdy kolejny może zawieść tak samo jak finał, po którym powstał.

Lepiej wypadł Dexter: Grzech pierworodny. Mogłem w nim zobaczyć początki Dextera jako seryjnego zabójcy z kodeksem, który dopiero zaczynał kiełkować. Serial pozwolił lepiej zrozumieć, jak kształtował się jego kodeks. Dla mnie to najciekawsza z nowych odsłon przed Zmartwychwstaniem. Paramount ostatecznie zrezygnował z drugiego sezonu, choć wcześniej go zapowiadał.

fot. Paramount+

Mroczny Pasażer wraca do formy

Oglądając pierwszy sezon Dexter: Zmartwychwstanie, czułem się, jakbym na nowo rozpoczynał przygodę z Dexterem. Mam wrażenie, że twórcy porządnie przysiedli do tej historii. Za serial odpowiada Clyde Phillips, showrunner pierwszych czterech sezonów oryginalnego Dextera, czyli także tych z Rzeźnikiem z Zatoki i Arthurem Mitchellem. Nie przypisuję mu całej zasługi, ale trudno nie zauważyć, że wróciłem do serialu razem z człowiekiem, który zbudował dwa sezony, które cenię najbardziej.

Prater, w którego wcielił się Peter Dinklage, był całkiem dobrze napisanym i, co najważniejsze, nieoczywistym antagonistą. Żałuję jedynie, że Angel Batista zginął z jego ręki, ale patrząc na historię z pierwszego sezonu, po prostu musiało się to wydarzyć. W innym przypadku Dexter byłby zmuszony uśmiercić swojego przyjaciela, który był niebezpiecznie blisko ujawnienia jego mrocznej historii.

fot. Paramount+

Poprzeczka zawieszona w Miami

Drugi sezon trafia na SkyShowtime 31 października, w Halloween, a kolejne odcinki będą pojawiać się co tydzień. Piszę ten tekst przed premierą, więc nie oceniam niczego, czego nie widziałem. Wiem tylko tyle, ile zapowiedzieli twórcy: Dexter trafi w Nowym Jorku między dwóch zabójców, a jednego z nich, Lucasa Starka, zagra Dan Stevens. Wracają Michael C. Hall, Uma Thurman, Jack Alcott jako Harrison i James Remar jako Harry. Mam nadzieję, że pojawią się też inni aktorzy znani z oryginalnej serii.

Odpowiedź na pytanie z początku jest więc prostsza, niż się spodziewałem. Kolejne powroty Dextera potrafią irytować i nie każdy z nich był udany. Ale Rzeźnik z Zatoki i Arthur Mitchell ustawili poprzeczkę, do której zawsze chciałem, żeby ten serial wrócił. Pierwszy sezon Zmartwychwstania był pierwszym od dawna, który do niej podskoczył. Dlatego czekam.